முகமது அலி மேற்கோள்கள் - குத்துச்சண்டை மற்றும் செயல்பாடு

மற்றவர்களுக்கு சேவை செய்வது என்பது பூமியில் உங்கள் இருப்புக்கு நீங்கள் செலுத்தும் வாடகை.

சாத்தியமற்றது என்பது உண்மையல்ல. இது வெறும் கருத்து. சாத்தியமற்றது ஒரு முடிவு அல்ல. அது மாற்றப்படக்கூடியது. சாத்தியமற்றது தற்காலிகமானது. முடியாதது ஒன்றுமில்லை.

அபாயங்களை எதிர்கொள்ள தைரியம் இல்லாதவன் வாழ்க்கையில் எதையும் சாதிக்க மாட்டான்.

20 வயதில் பார்த்ததைப் போலவே 50 வயதில் உலகைப் பார்க்கும் ஒரு மனிதன் தனது வாழ்நாளின் 30 வருடங்களை வீணடித்துவிட்டான்.

பயிற்சியின் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் நான் வெறுத்தேன், 'நிறுத்தாதே. இப்போது துன்பப்பட்டு வாழ்நாள் முழுவதும் வெற்றியாளனாக வாழ்.' என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன்.

வீட்டில் நான் ஒரு அடக்கமான மனிதன்தான்: ஆனால் உலகம் அதை அறிவதை நான் விரும்பவில்லை. ஏனெனில், எளிமையான மனிதர்கள் வெகுதூரம் செல்வதாய் தெரியவில்லை.

கற்பனையே இல்லாதவனுக்கு சிறகுகள் இல்லை.

மனிதர்களின் நிறத்தைக் காரணம் காட்டி வெறுப்பது தவறு. எந்த நிறம் என்பது முக்கியமல்ல. அது தவறு அவ்வளவுதான்.

இங்கு வாழ்ந்தவர்களிலேயே மிகவும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நேசிக்கப்பட்ட மனிதன் நான்தான். ஏனெனில் ஏசுவும் மோசஸும் வாழ்ந்த காலத்தில் செயற்கைகோள்கள் இல்லை.

ஒவ்வொரு நாளையும் கடைசி நாள் போல வாழுங்கள். ஏனெனில், ஒருநாள் அது உண்மையாகும்.

வீரர்கள் வெறும் உடற்பயிற்சி கூடங்களில் உருவாவதில்லை. அவர்களுக்கு ஆழ்மனதில் ஒரு கனவு, ஒரு தொலைநோக்கு, ஒரு விருப்பம் இருக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு திறமையும் முக்கியம் மனோதிடமும் முக்கியம். ஆனால் திறமையைவிட மனோ திடமே அதிமுக்கியம்.

நான் இளைஞன், அழகானவன், வேகமானவன். அனேகமாக வீழ்த்த முடியாதவனும் கூட.

எனக்கு வியட்நாமியர்களோடு எந்த சண்டையும் இல்லை. அவர்கள் யாரும் என்னை கருப்பன் என்று அழைத்தது இல்லை. பத்தாயிரம் மைல்களை கடந்து வெள்ளையின முதலாளிகள் கருப்பு நிறம் கொண்ட மக்களை உலகம் முழுக்க ஆதிக்கம் செலுத்த அப்பாவிகளை கொன்று, எரிக்க என்னால் செய்ய முடியாது. ஏன் நான் இவர்களை சொல்வதை கேட்டு சீருடை அணிந்து வியட்நாமின் அப்பாவி மக்கள் மீது குண்டுகள் மற்றும் தோட்டாக்களை செலுத்த வேண்டும்? இங்கே என் ஊரில் நீக்ரோ மக்கள் நாய்களை போல நடத்தப்பட்டு, மனித உரிமைகள் மறுக்கப்படுகிற பொழுது நான் ஏன் அங்கே போக வேண்டும்? இந்த தீய அநியாயம் முடிவுக்கு வரவேண்டிய தருணம் இது.

பிறப்பால் பிரிவினை ஏற்படுத்தும் இந்நாட்டிற்காக நான் வாங்கி வந்த பதக்கத்தை அணிய விரும்பவில்லை

வாழ்க்கை மிகவும் குறுகியது. விரைவில் முதுமை அடைந்து விடுவோம். மற்றவர்களை வெறுப்பதிலேயே நேரத்தை வீணடிக்காதீர்கள்.

நான் இறந்த பிறகு, ஒரு கறுப்பர் இன மனிதனாக, நான் வென்ற சாம்பியன் பட்டங்களாலும், எந்நேரமும் மக்களை மகிழ்வித்த ஒரு சக உயிராகவும், தன் மக்களுடைய சுதந்திரத்துக்காக, சமூக நீதிக்காக, அவர்களுடைய சம உரிமைக்காப் போராடிய மனிதனாகவும்தான் நினைவுகூரப்பட விரும்புகிறேன்.

மீதமிருக்கும் நாட்களை எண்ணி காலந்தாழ்த்தாதே, ஒவ்வொரு நாளையும் உனதாக்கு.

என் மனம் அதை எண்ண முடிந்தால், என் இதயம் அதை நம்பினால், அதை அடையவும் என்னால் முடியும்.

நீங்கள் என்னைப் போல் உயர்ந்தவனாக இருக்கும்போது அடக்கமாய் இருப்பது கடினம்.

முன்னாள் உள்ள மலைகள் உங்களை சோர்வாக்குவதில்லை, உங்களை சோர்வாக்குவது காலனியில் உள்ள கூழாங்கற்களே.

நீங்கள் என்னை வெல்வதாக கனவு கண்டால்கூட, எழுந்து மன்னிப்பு கேட்பது நல்லது.

தற்பெருமை என்பது ஒருவர் எதையாவது சொல்லி அதைச் செய்யாமல் போவது. நான் சொல்வதையே செய்கிறேன்.

தோற்கடிக்கப்படுவது எப்படி இருக்கும் என்பதை அறிந்த ஒரு மனிதனால் மட்டுமே தனது ஆன்மாவின்ஆழத்தை அடைந்து, போட்டி சமமாக இருக்கும் போது வெற்றிபெற தேவையான கூடுதல் ஆற்றலுடன் வர முடியும்.

என்னைப் போலவே என்மகனும் குத்துச்சண்டை வீரனாவதை நான் விரும்பவில்லை. ஆனல் அவன் விருப்பம் இதில் இருக்குமானல் நான் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. கல்வியாளனாக அவன் விளங்க வேண்டும் என்பது என் ஆசை. நான் முறையான கல்வியைப் பெறவில்லை. அதற்காக இப்பொழுது நான் கவலைப்படவில்லை. உலகிற்கு நான் படித்த மனிதனுகவே தோன்றுகிறேன். இப்பொழுது எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்குமானல் பள்ளிக்கூடத்திற்குப் போவதை விரும்பி ஏற்றுக் கொள்வேன்.

ஒரு மனிதன் இருபது வயதில் இந்த உலகத்தை எப்படிப் பார்த்தானோ, அதே போலவே ஐம்பது வயதிலும் பார்த்தால், அவன் முப்பது வருடங்களை வீணாகக் கழித்திருக்கிறான் என்று பொருள்.

பட்டாம்பூச்சியைப் போல மிதந்து, தேனீயைப்போல கொட்டுங்கள்!

இது வெறும் வேலை அவ்வளவுதான். புற்கள் வளர்கின்றன, பறவைகள் பறக்கின்றன. நான் மனிதர்களை அடிக்கிறேன்.

மனிதர்களை குத்துவதை, உதைப்பதை விட மகிழ்ச்சிகரமான காரியங்கள் அதிகம் இருப்பதால், நான் குத்துச்சண்டையில் இருந்து ஓய்வு பெறுகிறேன்.